LUNARIS

Cel

Osadź lądownik w naturalnej elipsie historycznego rejonu misji Apollo: dostatecznie wolno, prosto i na płaskim gruncie. Limity bieżącej misji widnieją przy wskaźnikach — gdy wskaźnik świeci na czerwono, jesteś poza normą.

Lunaris prowadzi przez pełny lot złożony z siedmiu etapów: startu Saturna V, lądowania P63, operacji EVA, startu P12, rendezvous P32/P33, dokowania P79 oraz sterowanego wejścia kapsuły w atmosferę. Każdy zaliczony etap zapisuje osobny checkpoint w wybranym profilu misji. Wynik końcowy jest sumą wszystkich etapów.

Model lotu

Symulacja liczy siły, nie przyspieszenia. Moduł ma masę, silnik ciąg wyrażony w niutonach, a paliwo ubywa zgodnie z impulsem właściwym — dlatego im dłużej lecisz, tym lżejszy jest lądownik i tym mocniej hamuje ta sama nastawa ciągu.

Zakres 60–92,5 % ciągu DPS jest niedostępny: w prawdziwym silniku niszczył gardziel dyszy, więc komputer przeskakiwał go skokiem. Na wskaźniku nastawy widać go jako zakreskowany pas, a żółta kreska pokazuje ciąg potrzebny do zawisu przy bieżącej masie.

W próżni obrót nie zanika sam. Dysze RCS dają moment ok. 3,7 kN·m, co przy bezwładności modułu przekłada się na niecałe 10°/s² — położenie trzeba wypracowywać z wyprzedzeniem. Domyślny tryb DAP (ATTITUDE HOLD) kontruje obroty za Ciebie, ale zużywa na to paliwo silniczków; tryb impulsowy (klawisz T) zostawia wszystko w Twoich rękach i pozwala oszczędzać zbiornik.

Powrót kapsuły to problem korytarza. Wejście z trajektorii księżycowej następuje przy ok. 11 km/s pod kątem bliskim −6,5°: płycej kapsuła odbija się od atmosfery, stromiej przeciążenie i nagrzewanie przekraczają wytrzymałość osłony. Przechylenie obraca wektor siły nośnej. Po wyhamowaniu na 7,3 km wychodzą spadochrony hamujące (wytrzymują do 175 m/s), na 3 km rozwijają się trzy czasze główne, a wodowanie następuje przy około 9 m/s.

Sterowanie

Obsługiwany jest też pad (lewy drążek / krzyżak + A lub spust) oraz ekran dotykowy.

W P12 przytrzymaj ciąg do zakończenia zapłonu APS; pierwsze 14 metrów komputer prowadzi pionowo, a dopiero potem odblokowuje pitch-over. W P79 klawisze W/S sterują przód–tył, A/D ruchem bocznym, a Shift+A/D obrotem modułu. Podczas powrotu CM klawisze lewo/prawo sterują przechyleniem i kierunkiem siły nośnej — silnik główny jest wyłączony. Start P12 rozpoczyna się na pozostawionym na Księżycu stopniu zniżania LM, który służy jako platforma dla członu wznoszenia. Start Saturna V jest jedną ciągłą sekwencją od T−6,6 s do T+2:50:03. Uruchamiaj silniki i ręcznie potwierdzaj separacje S-IC, interstage, LES, S-II i S-IVB, gdy komputer zakończy bieżącą fazę; sylwetka rakiety zmienia się po każdym odrzuceniu. Podczas EVA wykonaj inspekcję obrazu, dostrój ALSEP i przełącz układy P12 we właściwej kolejności. W rendezvous ustaw również zadaną wielkość Δv i wykonaj NC1, CSI oraz TPI, gdy ruchomy znacznik pokryje się z zielonym oknem — oba błędy zmienią początek P79.

Technika lądowania

1. Nie spiesz się z hamowaniem. W swobodnym spadku silnik nie pracuje, więc nie masz też żadnej władzy nad ruchem bocznym — cały sterowany lot dzieje się wtedy, gdy dysza pracuje.
2. W bok lecisz przechyłem. Odchyl lądownik i dodaj ciągu; składowa pozioma jest niewielka (ułamek m/s²), więc korekty rób wcześnie i z zapasem.
3. Ustaw się nad elipsą lądowania wyżej. Sprowadź znos niemal do zera na kilkudziesięciu metrach — przy gruncie zabraknie już miejsca na poprawki.
4. Wyrównaj pion przed kontaktem. Limit przechyłu obowiązuje w chwili dotknięcia, nie wcześniej.
5. Przy dryfie trzymaj stały kontr-przechył. Kąt potrzebny do zrównoważenia dryfu to mniej więcej dryf ÷ grawitacja w radianach.

Punktacja

• Baza za udane lądowanie oraz bonusy: paliwo, miękkość kontaktu, precyzja, pion i czas.
• Precyzyjniejsze, węższe strefy mają mnożnik ×1,5, ×2 lub ×3.
• Wartość naukowa celu 1–3 daje osobną premię, niezależną od szerokości strefy.
• Każda kolejna misja bez katastrofy podnosi serię — mnożnik rośnie do ×2.
• Katastrofa kasuje serię i kosztuje jeden moduł zapasowy.

Fizyka

Symulacja zachowuje księżycową grawitację około 1,62 m/s², a lokalne różnice są niewielkie. Bezpieczny profil przyziemienia oparto na parametrach prób NASA: maksymalnie około 2,44 m/s opadania, 1,22 m/s znosu i 6° przechyłu. Bocznego wiatru na Księżycu nie ma, więc dryf oznacza błąd nawigacji, nie atmosferę.